آن روز که حسنک را بر دار کردند، استادم بونصر روزه بنگشاد و سخت غمناک و اندیشمند بود، چنانکه به هیچ وقت او را چنان ندیده بودم و میگفت: «چه امید ماند؟»
ما را در سایت الیکا دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 35 تاريخ: چهارشنبه 21 اسفند 1398 ساعت: 20:38