آخرین تیک!

برای جوان هایی مثل من که به قول قدیمی ها و دیالوگ این سالهای سریال های صد من یه غاز تلویزیون، باید دست روی زانوی خودشون بگذارند و بلند بشوند و روی کمک مالی خانواده مطلقا نمی توانند حساب کنند، چند راه بیشتر برای رشد وجود نداره؛ یا باید پا روی اخلاق بگذارند و از هر راهی آرزوهاشون رو محقق کنند، یا پا روی غرورشون بگذارند و بگذریم که چه و چه کنند و یا راه سوم، اینکه پا روی قلبشان بگذارند و احساس خودشان و چه بسی خودشان را نادیده بگیرند و با برنامه و شرافتمندانه و ذره ذره و آرام آرام رشد کنند... من راه سوم رو انتخاب کردم ولی اینکه ارزشش را داشت را نمی دانم. شاید از نظر خیلی ها آنقدر هم ضرورت نداشت به خصوص برای منی که خیلی از کارهای مهم زندگیم رو هنوز انجام ندادم. ولی هدف و معنی زندگی ام بود که اگر نبود، اگر نمیشد انگار خیلی چیزها بی معنی می ماندند و یک عمر حسرت که باید می شد و تو نکردی ... حال بماند...

آخرین تیک اهداف سالهای قبلم هم خورد. چیزی دقیقا شبیه آنچه رویایش را داشتم... آن هم در آخرین روزهای چهل ساله شدن رسمی که دیگه عملا هیچ هدف و آرزوی نا محقق شده ای از دهه چهارم زندگی باقی نمانده باشد...

مبارکمان باشد و باعث خیر و آرامش ...

الیکا...