الیکا

آن روز که حسنک را بر دار کردند، استادم بونصر روزه بنگشاد و سخت غمناک و اندیشمند بود، چنانکه به هیچ وقت او را چنان ندیده بودم و میگفت: «چه امید ماند؟»

الیکا...

خوب نیست که فیسبوک خاطره ها رو زیر و رو میکنه، خوب نیست که از اون اعماق ِ روزها و یادها چیزی رو بیرون میکشه و میگه هی فلانی! یادت میاد که چند سال پیشا، همین روزا...

الیکا...

اوضاع اصلا اطمینان بخش نیست. وضعیت طوری هست که مدام باید گفت و نوشت... اما در انبوه نوشته ها و نویس ها... کجاست کسی که بخونه...

بوی بهبود ز اوضاع جهان؟!

الیکا...

چند سال باید بگذره تا هدیه ای که دوست داشتی به دستت برسه، یا حتی خودت برای خودت تهیه کنی؟ این یکی از همون هاست:

قیچی باغبانی

الیکا...

برای جوان هایی مثل من که به قول قدیمی ها و دیالوگ این سالهای سریال های صد من یه غاز تلویزیون، باید دست روی زانوی خودشون بگذارند و بلند بشوند و روی کمک مالی خانواده مطلقا نمی توانند حساب کنند، چند راه الیکا...ادامه مطلب