گلویم سوتکی باشد...

روزی روزگاری گذاشتن عکس شریعتی در خانه های خیلی از مردم ایران یه سنت جا افتاده بود... منم داشتم، یکی دوتایی به دیوار اطاقم نصب بود... همراه با شعر قشنگی که از ایشان که در آن آرزو کرده بود خاک گلویش سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش...

این روزها که مطالب و نوشته های جناب افشین پرورش رو که میخوانم یاد این شعر شریعتی می افتم، که گستاخ و جدی سوتکی در دست گرفته و خواب خفتگان جامعه هنری را بر می آشوبد و تقلب های نامداران عرصه هنر را رو می کند... فساد اخلاقی و اداری و سیاسی، عبادی و الهیشان که بماند...

با آرزوی موفقیت برای افشین پرورش... اگر هم خدایی نباشد، امیدوارم انقدر امنیت باشد که از رسانه آزاد بترسیم...

الیکا...